Koleżanka z pracy z Wielkiej Brytanii zaprosiła mnie kiedyś na swoje urodziny.

Chciałem grzecznie odmówić i powiedziałem: 

„I cannot join you because I have other obligations.”

Po czym usłyszałem:

 „Wow, so formal! Are you mad at me or something?”

Jak się okazało, wyszedłem na aroganta, który jest na nią zły.

A ja nie miałem pojęcia co zrobiłem źle. Przecież to było poprawne zdanie, którego nauczyłem się w szkole.

Później dowiedziałem się, że native speakerzy w mojej sytuacji powiedzieliby po prostu: 

„I’d love to, but I’ve already got plans.”

Słyszysz różnicę? „I’d love to, but…” – od razu pokazujesz, że naprawdę chciałbyś, ale nie możesz.

To ciepłe, przyjacielskie. A moje „I cannot join you because…” brzmiało dla niej trochę jak „odczep się dziewczyno”.

W efekcie takich mikro-pułapek językowych, rozmówca się dystansuje, rozmowa robi się niezręczna, a Ty czujesz, że coś zawaliłeś. 

Ale czy ktoś nas tego uczył w szkole?

Uczyliśmy się wielu zasad, schematycznych zwrotów i fraz, których w prawdziwym życiu nikt nie używa. 

Do naturalnej rozmowy potrzebujesz czegoś więcej.

Badania pokazują, że aż 59% Polaków znających angielski odczuwa stres i wstyd, kiedy musi mówić po angielsku.

I aż 74% przyznaje, że szkoła nie przygotowała ich do swobodnego mówienia. 

To nie w Tobie tkwi problem.